gitmişsin
sebebini yazmadan

saksıda fesleğenler
bahçede güller kurumuş

susuzluktan ziyade ilgisizlikten solmuşlar
incinen duyguların sinmiş her yere

masaya kağıt bırakmışsın boş
umutlarım gibi buruşmuş

kalemi kırmışsın
kül tablasında ezilmiş sigaralar

peçetelere göz yaşının kokusu sinmiş
hıçkırıklarını kendinle götürmüşsün

paramparça kalbim
örselenmiş özlemlerim kalmış ardında

sevgim kadar hırpalanmış her şey
anlatamadıklarında ben varım
yazamadıkların neydi
gitmelerin niçindi kardelen

anlayabilsem kirpiklerim ıslanacak
bilemediklerime kızgın gözyaşlarım
dolu dolu yüreğim

kalanlar götürdüklerinden beter
bedbaht bedenimin enkazında kalmış umutlarım
bıraktıklarında hüznün çaresizliği gizli

gitmeleri neden seçtin kardelen
ıstırapların bana kaldı

olmadığın hayatıma dönemem
terk edilmişliğin kahrına katlanamam
sensizliğe takatim yok artık

sevmelere kırgınım yaşamaya isteksiz
gülümsemelere tükendi bedenim

dokunamasam da
yüreğinden öpüyorum kardelen