HİÇ KİMSE
 
Bir hayal peydahlamıştım gözlerinden
Mutluluğu düşürdüm, kara sıvalı bir evde
Hayallerim, mutluluğumu da katıp rüzgârlara
Uçmuşlar dağlar ötesinde kimsesiz bir kasabaya
Aradım durdum yıllarca yeniden gözlerini
On dokuzumdu dokundun bileklerime ellerinle
Ve dalmıştım çoktan masmavi gözlerine
 
Hezeyan artık lügatımın ilk sözcüğü
Dağarcıklarım sızlanmakta seni yazamamaktan
Unuttum, nefesimi hem almayı hem vermeyi
Öyle sade kalmışım ki hayata
Yıkık dökük bir köprünün pas tutmuş demirleri gibiyim
Dokunsalar düşeceğim denizin tuzlu serinliğine
İnanır mısın vebalı gibiyim kimsecikler dokunmuyor artık bileklerime
Ve bende artık bakmıyorum kimsenin gözlerine
 
Sen varsın bir benimle, diğerleri her kimse
Adları var belki ama benim lügatımda hiç kimse.
 
İNSTAGRAMDAN TAKİP EDERSENİZ SEVİNİRİM           instagram:Emir Mithat