Gazel
fâ’ilâtün fâ’ilâtün fâ’ilâtün fâ’ilün
Hey ne müşkil kâr olur âlemde ey yâr ayruluk
N’ola aglarsam idüpdür cânuma kâr ayruluk
Bülbül anunçün figân ü nâle eyler dem-be-dem
Ey güzel zîbâ sonunda vuslatun var ayruluk
Hâsılı bir kâha döndüm bilmez oldum kendümi
Urdı sabrum hırmenine âh kim nâr ayruluk
Nakd-i sabr u aklumı ütdi aceb nerrâd imiş
Tâs-ı mihnetde fakîri eyledi zâr ayruluk
N’ola bârân-ı belâlar yagsa her dem üstüme
İtdi ey Zâtî sehâb-ı çeşmi hûn-bâr ayruluk
(Tarlan 1970: 154)
