Kollarını kocaman açmış saracak gibi
Kim bilir kaç asırdır orda durur bu meşe
Âşıklar buluştukça ortaya çıkmış kalbi
Güzel hayaller kurup mutluluk katmış düş’e
Sıcacık yüreğiyle müşfik bir anne olmuş
Ormanın masumları koynunda huzur bulmuş
Altından geçenlere serin gölgeler salmış
Ama gelin görün ki yeri kuytu bir köşe...
El vermiş bedeniyle yosuna, sarmaşığa
Ayakları toprakta, başı yakın ışığa
Yağmurla temizlenir, nefes verir beşiğe
Hüzünlü bulutlardan kapar bir damla neşe
Yaşadıkça yaşatır, budur hayat gâyesi
Gölgesinde yer bulur her aşkın hikayesi
Çektiği acıların, tam göğsünde pâyesi
Yaraları nişandır sanki mağrur bir paşa
Şeyda gönlüm susmuyor nedir bunun hikmeti
Ayrı geçen geceler, çekiyor bak zulmeti
İsmimizi kazıyıp kalbe versek zahmeti
Silinmesin yazımız orda kalsın hep He... Şe
Not: Kardeşim Hikmet ve eşi Şeyda’ya ithafımdır.
30 Ağustos 2019
