Hasreti Bana Bıraktı Gitti
 
 
Savaştayım sanki atıyorum gece gündüz ben narayı
O yâri yanımda tutamadım yüzüme sürdüm karayı
İradem mi dilime dilim mi irademi aldı yerle bir etti
O yâr için ben kuramadım gönlümde kalacağı sarayı
Ben mi çok sevdim o mu çok sevdi bilmem bu parayı
Yıkıldı işte böyle dünyam hasreti bana bıraktı gitti
 
 
Ararım o yâri yollar bana gidecek kapıyı açmıyor
Onsuz bu gönlüm sancılar içinde uyku bana yaklaşmıyor
Ne ben kendimi nede hasret giderek beni anlamıyor
Feleğin kapısını çaldım sana kapı açılmaz çek git diyor
O yârsiz bana bir parça mutluluk ne etsem de yetmiyor
Yıkıldı işte böyle dünyam hasreti bana bıraktı gitti
 
 
Âşık Gülveren’im ektiğin çiçekler dönmedi güle
İşte yanarken aşkla tatlı tatlı döndün sönmüş küle
O yâre canım çok demedi ise ben ne diyeyim bu dile
Belki gönlüm izin vermedi olanı sezdi fayda yok nafile
Ayrılık kervanı geldi kapıma gitmez vuslat iline kafile
Yıkıldı işte böyle dünyam hasreti bana bıraktı gitti
 
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren