Hamdülillah hüdavendim
Bugün cananımı öptüm
Dudak muradını aldı
Gonca dehanından öptüm
Yâr ile kurdum bir pazar
Rakipten eyledim hazer
Boyuna eyledim nazar
Bir de elvanından öptüm
Niyaz aldım niyazından
Gönül mest oldu sözünden
Bir kaşından bir gözünden
Bir de yanağından öptüm
Gözüm kamaştı elvandan
Yanaklar kırmızı kandan
Bir bir yandan bir bir yandan
Bir de gerdanından öptüm
Yürekte eser kalmadı
Onda bergüzar kalmadı
Zerrece keder kalmadı
Kaşı kemanımdan öptüm
Ruz u şeb efkâr ederken
Sözümü tekrar ederken
Bülbül gibi zâr ederken
Gül ü reyhanımdan öptüm
Pervane-veş döner iken
İçip meyi kanar iken
Zeliha-veş yanar iken
Yusuf Kenan’ımdan öptüm
MiNHAC bu ne fehva imiş
Bir kuruca sevda imiş
Uyandım ki rüya imiş
Bir de yorganımdan öptüm
Dr. Doğan KAYA, Aşık Minhaci, İkinci Baskı- SİVAS 2006
