Hak’tan halka doğar sevgi güneşi
Nefsini yakmakta kullan ateşi
Tevazunun dilde yoktur bir eşi
Sevgi çiçekleri gönülde açar
 
Ayaklar altında ol kara toprak
Düşer bir gün elbet dalından yaprak
Geç boy aynasına suretine bak
Gurbetten sılaya yolcular göçer
 
Eşref-i mahlûkat say insanları
Sudan sebeplerle üzme canları
Kim silecek bunca akan kanları?
İnsanın kanını vampirler içer
 
Ayıbı örtmede gece gibi ol
Ab-ı hayat gibi gönüllere dol
Gönül lügatinden silinsin sağ sol
İnsanlarla dostluk kurmayı becer
 
Gönül ülkesinde Allah’ımız bir
Silinsin sevgiyle yürekte kibir
Enaniyet hissi içimizde kir
Nefret katarları sevgiden kaçar
 
Hacı Bektaş Veli aydınlık saçtı
Gönülde muhabbet yolunu açtı
Hoş seda bırakıp Rahman’a uçtu
Dünya gurbetinde kalmışız naçar
 
Karanlık içinde ışık görenler
Bize yoldaş oldu nice erenler
Gönülde büyüdü sevgi derenler
Aydınlığı ancak aydınlar saçar
 
Hakikat sırrına eresin gönül
Hacı Bektaş’tan gül deresin gönül
Sen de bir sineye giresin gönül
Pirin gölgesinde müritler uçar
 
Umut çiçekleri açsın yürekte
Eşsiz rayihalar saçsın yürekte
Hacı Bektaş Veli taçsın yürekte
Güneş doğduğunda karanlık geçer…