“Gözel Veten
“Dağlarõn var gatar-gatar,
Döşlerinde sürü yatar.
Haray salıb daşa-daşa,
Köpüklü çay daşa-daşa,
Ahar uca gayalardan,
Gözeliyle könül heyran!
Bizim üçün yarandın sen,
Gözel veten, gözel veten!
Yağış# yağırr narin-narin
Üstde ya#õl yarpaglarõn,
Islananda seher-seher
Göy tarlalar, göy zemiler,
HIrda-hIrda seller ahIr,
Her terefde iz burahIr
Ötüb keçen yağış suyu.
Arhlar gedir yollar boyu.
Bir az sonra ötür duman,
Güneş çıhır buludlardan.
Çay dağları yene hal-hal,
Gözel olur çölde bu hal.
Etirlenir çemen, çayır,
Göy üzünü gucaglayır
Kemer kimi gövsi-güzeh.
Yavaş-yavaş esdikce meh,
Yayılır hoş torpag iyi.
Bu menalı gözelliyi
Biz sevirik ezel günden,
Gözel veten, gözel veten!
Yavaşca gaş garalanda,
Göy üzünü çen alanda
Sõh budaglar kölgelenir,
Bir az sonra da!dan enir
Çoban gardş ağır ağır
Gözlerinden sevinc yağır.
Bu menzere bir mereke,
Ressam ister bunu çeke.
Mehribansõn, sevimlisen,
Gözel veten, gözel veten!”
Behtiyar Vahabzade-Eserleri, Bakü 2008 “Gözel Veten”, . 1, s. 60-61.
