Heybetine bakıp da köküne aldanır insan
Güven dağları diyar, kar kaplı, ovasında su!
Yersin içersin boyna asla da olmadan pişman
Zehir mi, öldürür mü demeden, duymadan kuşku…
 
Lakin tırmanmak zordur, dorukta yalan durulur
Soğuğu baş döndürür, yeni bir dünya kurulur
Kalp dorukta tek parça, heyecan içinde yorulur
Tek zirveye imandır, bitmiştir ne varsa sorgu!
  
Doruktan inen pişman, çıplak tenle cebelleşir
Yakar dağları, başı gibi doğası kelleşir
Ten soyulur, emanet bilenen toprak çölleşir
Güven dağı değişir, hisseder çorak duygusu!
 
Artık topraktan çıkan çalı çırpı ölüme eş
Artık ne kadar sürsen kökü bulamazsın deş deş
Artık güven dağları gelmez de geriye beleş
Doğasını yitirmiş, kapanır gerçek olgusu…
 
Anlamayız dünyayı, her an ararız tokluğu
Güven dağlarında bu, yansa yitirir çokluğu…
Yaşken bilinmez kıymet, canlanmaz artık kurusu
Kaybedince anlarız esas neymiş yokluğu!
 
Saffet Kuramaz