İster uzaylı, ister saraylı ol

İnsan mısın sen desem, dersin, ”Evet!”

Şu gittiğin yol, yahut tuttuğun kol

Adın ne desem, dersin hemen, “Servet!”

 

Bende içerim, yerim, tutkudur yar

Özlem çekerim, dar gelir şu diyar

Nerde görseler, sığmam çarşı, pazar

Haksız kazanmak dersem, benim, “Levent!”

 

Kim kurmuyor ki, hayalle yaşamaz

Her sözüne bir yalanla başlamaz

Ön yargı ile boş yere taşlamaz

Görmeyim desem, alkol olur, “Şerbet!”

 

Bencillik sende, yaparsın çok israf

Çöpe atarsın düşünmeden masraf

Ne kaldı sende insanlıktan tek saf

Sana ne azap desem dersin, “Diyet!”

 

Manken, artistsin, futbolda ilahe

Yaşarsın taviz üstünde şahane

Bulmana gerek yok sence bahane

Ne günah desem, dersin haktır, “Elbet!”

 

İki ayaklı sen bir canavarsın

Bilki yalnızca belanı ararsın

Kendine zalim, başını yararsın

Ölüm var desem, dersin korkunç, “İllet!”

 

Gurbetten başlar sılaya yolculuk

Sonunda biter sağcılık solculuk

Boynu büktürür haşırda suçluluk

İnsan olmayan tanır neymiş “Kuvvet!”

 

Saffet Kuramaz