GÜLEMEM
 
           Mene derler âşık neçin gülmezsin
Aman dosdlar Gediz batdı gülemem
Hep tarumar oldu köşk ü sarayı
Deprem birbirine gatdı gülemem.
 
Beşihde yavrular nazlı sunalar
Öldü diye ağlaşırlar analar
Yaralıyla doldu hastahaneler
Hele bahın gader netdi gülemem.
 
Deprem felakedi oldu netice
Saat tam oh birde garanlıh gecede
Analar bağırır aman hatice
Gahbe feleh gayıf etdi gülemem.
 
Bu ne zulum idi oldu Gedize
Gedizin ocısı kâr etdi bize
Min küsürü yaraladı cenaze
Çehdi gara toprah yuddu gülemem.
 
Gan oldu Gediz’ in içilmez suyu
Adam ağlamahdır dünyanın huyu
Civan igidlerin bayramı toyu
Yapılmadı gara getdi gülemem.
 
Gediz’de geçilmez ahdan figandan
Yaralılar çıhdı tızdan dumandan
Üsdelih de yangın oldu bir yandan
Bu ateşe her yangın dutdu gülemem.
 
Âşık İLHAMİ’yem tükenmez sözüm
Milletim vatanım her iki gözüm
İçimde bir acı var gülmür yüzüm
Gediz güneş kimi batdı gülemem.
 
Not: Âşık bu parçayı Zarıncı Makamı ile söylemiştir.