Yanmak için âteş gerekmez âşığa.

Âşık o ki, külden gül sunar mâşuğa


-  -  .  -  / -  -  .  -

GÖRMEZ MİSİN DÎVÂNEYİM


Gülden murâdım almadım

Görmezmisin dîvâneyim

Âteş-i hicran bilmedim

Feryâd nedir bîgâneyim


Mihnet çeken kârun benim

Mestâneyim memnûn benim

Sâkî benim mecnûn benim

Meysiz coşan peymâneyim


Harmân olur bağrımda kül

Sevdâ solur bülbülde gül

Mest-i harâp hayrân gönül

Onmaz yürek vîrâneyim


Göllerde kî mâhî gibi

Ballar yapan dâhî gibi

Candan veren âhî gibi

Aşktan yanan pervâneyim


müstef'ilün / müstef'ilün


NECİBE TAŞKIN ÇETİNKAYA