Hangi kayıp zamandan kopup geldin yanıma
Işık olup kalbime biraz gül der gibisin
Daha tanıyamadan doluverdin anıma
Avazın çıktığınca bana gel der gibisin
Kurşuni gökyüzünde her seher doğar hüzün
Bâd-ı Sabâ estikçe sönmüyor canda közün
Aydınlatır ruhumu bakarken güzel yüzün
Biliyorsun ben aşkla tutuşan kor gibiyim
Sokak sokak ötede aşkımı yaşıyorken
Sende benim gibisin kalbimi taşıyorken
Uzak olsak ne yazar, soluksuz koşuyorken
Ömrümce sen içimde kalacak sır gibisin
Kırlarda çiçekler bin bir renge bürünmüş
Sanırsın cennettinden çıkmış öyle görünmüş
Gönlümde sana ait her ne varsa derinmiş
Şöyle bir dokunsalar hemen ağlar gibisin
Senki şeyda bülbülsün bilmem sitemin neden
Dikensiz gül mü olur naza çeker gidişin
Yinede umut kesmem ruh çıkmadan bedenden
Azrail gelmeden de canım alır gibisin
Ecir Demirkıran