Geyikli’de Sabah
 
Adalar; denizin gözleri sanki.      
Yeşil; her adımda don değiştirir
Güneş usul usul yükselirken ufukta
Gök mavi, deniz mavi
Kumsalı öpüyor hafif dalgalar.
Unutulur bir an çekilen ahlar.
 
Bahçemdeki güller renkli bir tablo
Kadifeler iğdelere nispet yapıyor.
Renk vermiyor güya kasımpatılar
Çardağa dolanmış hanımelleri
Yaseminler ile aşık atıyor.
 
Davetsiz arılar bülbül misali
Güllerin nabzını tutar zamansız
Serçeler havada yelpaze gibi
Dönenip dururlar başı dumansız.
 
Burada her sabah yaşlı teyzeler
Aheste aheste yürüyüş yapar.
Bazen dalaşırlar kostak beylerle
Bir çığlık atarlar ki; kıyamet kopar.
 
Bazen bir martıya takılır gözüm
İmrenirim onun süzülüşüne
Kumdan kale yapan küçük dadalar
Gururla bakarlar dört bir yanına
Bir dalga yıkınca kumdan kaleyi
Ben kahrolurum onların üzülüşüne.
 
Taze güne umut,  hasret yüklüdür
Adalar; denizin gözleri sanki.
Unutulur bir an çekilen ahlar
Pembe yanaklı çocuk burda sabahlar