Esti geçti, sana deli değilim, 
Kalmadı mazinin, pek bir anlamı. 
Çıkmaz sevdalara yoktur meyilim, 
Biraz kırgın, biraz buruk gönlümü, 
Artık almasan da olur Mariya! 
Dündü, yok sevesim, bitti o rüya.
 
Kimseler duymadı, kimse görmedi, 
Sessiz feryadımı, ah-u zârımı.
Gün-gece aymadı, halim sormadı, 
Hasretinle buğu buğu nârımı;
Artık bilmesen de olur Mariya!
Yandı can kafesim, bitti o rüya.
 
Uzaksın, yıldızlar kadar çok uzak, 
Kondun yaban ele, kaldın ücrada. 
Her yanım zincirli, her yanım tuzak, 
Hangi mahzendeyim, hangi hücrede?
Artık bulmasan da olur Mariya! 
Söndü tüm hevesim, bitti o rüya.
 
Gam yükünü çeken, çilekeşe sor, 
Beklemekten yosun tutan taşları. 
Ayrılık acısı, ölümden de zor, 
Yanaktan süzülen, kanlı yaşları; 
Artık silmesen de olur Mariya!
Kandı bir kez nefsim, bitti o rüya.
 
Tarihe gömüldü, eski baharlar,
Al güller açmıyor, bülbüle kucak, 
Karlı dağlarımda, tüter buharlar, 
Gözlerime bakıp, içten ve sıcak; 
Artık gülmesen de olur Mariya! 
Dondu o şen mevsim, bitti o rüya.
 
Hicranla eriyip, her dem solarken, 
Esmer tenim döndü, safran sarıya. 
Ömür takviminde vadem dolarken, 
Pişman olup bilet kesme buraya; 
Artık gelmesen de olur Mariya!
Dindi son nefesim, bitti o rüya.
 
08.04.2020
Muhittin Alaca