GAZEL (NEYLEYİM YÂR )

Firar ettik derûndan el olduk neyleyim yâr.
Yürekler izbe makber çöl olduk neyleyim yâr.

Ne güller açtı sensiz, ne cânân içre can var.
Susuz çavlandan aktık sel olduk neyleyim yâr.

Hezârsız şimdi gülşen, hevesler yağmalandı.
Muhabbet yok sitem çok,lal olduk neyleyim yâr.

Tehassür sızmadayken sükût dehlizlerinden,
Gönüller isli külhan, kül olduk neyleyim yâr.

Umutsuzluk ağarken perîşan oldu gökler.
Hazandan hüznü çaldık, yel olduk neyleyim yâr.

Buluttan sergi yaptık, güneşten köz düşürdük.
Sürüldük çeşm-i dilden, çul olduk neyleyim yâr.

Cem olduk cezbelendik, aşıklar sofrasında.
Düşüm sonlandı şükran ,gül olduk neyleyim yâr.

NECİBE TAŞKIN ÇETİNKAYA

ARUZ : mefâîlün / feûlün/mefâîlün / feûlün