Gazel
Âyîne-dâr-ı ibret olup âsiyâ bana
Oldı medâr-ı çarh-ı felek rû-nümâ bana
Bir üstühâna kendisi muhtâc iken henüz
Düşmez hayâl-i sâye-i bâl-i hümâ bana
Âfâkı tutdı baht-ı siyâhım misâl-i şeb
Vermez henûz necm-i sa’âdet ziyâ bana
Pür-âhım açdı gonca-i dâgın hezârını
Şâyeste nâm-ı bülbül-i âteş-nevâ bana
Vermez gezer o meh-veş ile der-kenârda
Sûy-ı visâle cûşiş-i hûy-ı hayâ bana
Tîg-ı nigâhı kat’ ideli iltifâtını
Bîgânedir mu’âmele-i âşinâ bana
Rûhun telezzüzüyle gelir kalbe inbisât
Hikmet bu sırrı kıldı beyân hoş-sedâ bana
Ârif Hikmet (1283). Dîvân-ı Hikmet. İstanbul: Matbaa-i Âmire. 128.
