Garîbem uş saña irdüm i yâr şeyin lillah (582/1)
Senüñ visâlüñ iderem nigâr şeyin lillah
Ne hüsni var yüzüñüñ lâ ilâhe illa’llah (582/2)
Ki rengi andan ider lâle-zâr şeyin lillah
Saçuñdan itdi benefşe abîri deryûze (582/3)
Gözüñden eyledi nergis humâr şeyin lillah
İşigüñi baña göster şeha ki her kapuda (582/4)
Seni isdeyü kıluram sad-hezâr şeyin lillah
Niyâz-mend ü garîbem bu şehr içinde bugün (582/5) c
İnâyetüñ umaram şehri-yâr şeyin lillah
Ayaguñuñ tozı nûr-ı basardur anuñ-ıçun (582/6)
Sabâdan Ahmedi ider gubâr şeyin lillah
Gamzeñ haœengi cânuma zahm urdı bî-günâh (583/1)
Yâ-Rab ne şûh u zâlim olupdur bu dil-siyâh
Gündüz çü gördi yüzüñi düşdi zevâle gün (583/2)
Gice çü bahdı sûretüñe taña kaldı mâh
Zülfüñ kemendi dîn ü gözüñ cân ider şikâr (583/3)
Ne fitne birbimiş bu cihâna seni İlah
Lâle teşebbüh itse yüzüñe aceb degül (583/4)
Çohlar gurur-ıla yile virür ser ü külâh
Kaşuñ ki gözlerüñe kanumı halâl ider (583/5)
Kej olmasa harâmiye ola mıdı güvâh
Senden yüzüñ gören ki düşe bir nefes cüœâ (583/6)
Bahr-ısa katre kala vü kûh-ısa ola kah
Dutar duhân-ıla felek âyînesini jeng (583/7)
Niçe ki Ahmedî ide hicrüñ odından âh
