Gər səninçün qılmayam çak, ey büti-nazik bədən.
Gorum olsun bu qəba, əgnimdə pirahən-kəfən.
 
Çıxmaya sevdayi-zülfın başdan, ey məh, gər yüz il
Üstixani-kəlləm içrə dutsa əqrəblər vətən.
 
Gərçi şad olman dəxi, ey dil, bundan böylə kim1
Çün mənə həmdəm olan sənsən, nə sən olgil, nə mən
 
Düşdi şəbnəm bağə, gəl, ta gül nisar etsün sana,
Səbzənin hər bərginə bir dür ki, tapşurmuş çəmən.
 
Ey könül, eşq əhlinə hər dəm gülərdin şamtək,
Mən deməzmiydim ki, bir gün ağlıyasıdır gülən?
 
Necə dinlənsün Həbibin sənsiz, ey əndamı gül,
Çün batar cisminə təndə hər tük olmuş bir tikən.
Ey ağzı qönçə, çöhrəsi gül, xətləri səmən,
Zülfi bənəfşə, hüsni çəmən, boyu yasəmən.
 
Sahib cəmalü əhli-kəmal, şəkkərin məqal,
Yusif sifətli, İsa nəfəs, vəchidə Həsən.
 
Ey könlü səngü adəti cəng, xuyi həm pələng,
Haz eyləyən, kirişmə qılan, aşiq öldürən.
 
Yox-yox, xəta dedim, qələt etdim, koc anladım,
İşi vəfa və könlü səfa, aşiqin sevən.
 
Az eylə, ey Həbibi, şikayət ze cövri-dust,
Dərdi-bəladən inciməsin aşiqəm deyən.
                                                           
                                                           
1 Üçüncü beyt cüngdəndir (vər. 596).
 
 
Əzizağa Məmmədov, HƏBİBİ ŞEİRLƏR, Milli Kitabxana, "ŞƏRQ-QƏRB" BAKI-2006
Bu kitab "Həbibi. Şeirlər" (Bakı, Yazıçı 1980) nəşri əsasında təkrar nəşrə hazırlanmışdır