Yazlar emek vakti  son baharken güz
Hazzın paydasıdır Eylül dediğin
Kalbindeki neyse onla güzel söz
Hüzün seydasıdır Eylül dediğin

Yeşilden hâkiye kavuşur renkler
Dallardan ambara savuşur denkler
Zemheri gelince cemreyi ekler
Suzan sefâsıdır Eylûl dediğin

Bereket sofrası ondan kurulur 
Kurdun kuşun hakkı bizden sorulur
Hak hukuk bilmeyen boşa yorulur
Sezen vefâsıdır Eylül dediğin

Toprak kokusunda insanlık gizli
Üstünde eğlenen zamana sözlü
Eylülü sevenler bahardan yüzlü
İzân devâsıdır Eylül dediğin

Sıcaklar bunaltır yaz yaşayanı
Gölge beklerdi saklı aşiyânı
Ayaza geçişler güz işi yâni
Düzen ifâsıdır Eylül dediğin

Vazifesi biter mevsimlerin de
Değişmez sevdası isimlerinde
Sarıyı sevdiren resimlerinde
Güzün sırasıdır Eylül dediğin

Gökler ağlayacak yer gülsün diye
Uyuyan nebatat sır dolsun diye
Bilmediklerini sor kulsun diye
Özün hizâsıdır Eylül dediğin
Arzın kazâsıdır Eylül dediğin