Ruh diye bildiğim bedenimin eşkıyası
Elimde silah
Parmağım tetikte
Kafam bir şiir kadar güzel
Karşıda ağlıyor tablolar
Duvarlarım ise kaldı çırılçıplak 
Ve silah zoruyla edildi o yeminler
Ve yalnızım diye haykırmayacağım ilk kez
Mutlu sonlanacak hikâyemde...
 
Ne kadar ağlasam da boş biliyorum
Rüzgar değmeyecek tenime
Kupa çekiyor kalbime maça kızı
Kağıdımdan akıyor mürekkep
İçim yapış yapış
Sen de git çağır anneni