Efendim Efendim Benim Efendim
Efendim efendim benim efendim
Şu serin gündüzde gamsız gezilir
Hangi yumuşundan yüzüm çevirdim
Şeytan şaşırtınca yoldan azılır
Çalınır ardında alışkın sazlar
Arada dönüyor kumrular kazlar
Gene Küpeli’yi gördü şu gözler
Uğrun uğrun kara bağrım ezilir
Bir vezirim var şallıdır şallı
Bekliyor karakol hep sağlı sollu
Yedi sene oldu kollarım bağlı
Umudum var gayrı burda çözülür
Boran’ın söylediği böyle m’olur
Yalan dünya bir gün viran kalır
Efendim Küpeli’yi bana alsan n’olur
Hacca gitmiş gibi sevap yazılır
Yaşar Kemal tarafından derlenmiştir. Yumuş, buyruk anlamına gelmektedir. Sarı Defterdekiler: Folklor Derlemeleri, Yaşar Kemal, Birinci Basım, s. 111
