Burası geçene uğrak yeridir
Her gelen yolcuya handır mekanım
Çay-kahve molası durak yeridir
Herkese sofradır, han'dır mekanım.
 
Bazen derviş gelir, bazen de ayyaş,
Bir bakarsın düşman belki de kardeş,
Aynı kalpte çarpıp gönülde birleş
Karanlıktan sonra tan'dır mekanım.
 
Bir gün ağa gelir, bir gün de çoban
Belki de bir ünlü belki sıradan
Kapımız hep açık, sizindir dükkan
Zamanın içinde an'dır mekanım.
 
Kimi susamıştır, kimi de yorgun
Bilmem ne düşünür,süzülmüş durgun
Belki de yurdundan, edilmiş sürgün
Bütün insanlara candır mekanım.
 
Biri sessiz söyler, biri sedalı
Hem kavgacı vardır, hem de sevdalı
Bir masada köylü, birinde dağlı
Herkes için hüsn-i zanndır mekanım.
                                Not: Birinci dörtlükteki ikinci (han);( hı, vav, elif, nun) ile yazılan, "sofra" anlamındadır