Dost dost diye hayaline yeldiğim,
Dost ile uyarmış özünü benden.
Çatık kaşı benlerini saydığım,
Dost ise çevirmiş yüzünü benden.
Hani dost uğruna can baş verenler,
Hasretin söylesin güzle görenler,
Şimdi bizden yüz çevirmiş yarenler,
Evvel ayırmazdı gözünü benden.
Gözüm yaşı döner mi sellere,
Bu ayrılık har düşürür güllere,
Evvel aşna idim her bir hallere,
Şimdi saklıyor sözünü benden.
Sadık gerek dost yoluna suyuna,
Gönül kayıl haktan gelen oyuna,
Besbelli ki oynayamam yayına,
Onun için kaldırmış izini benden.
Her sabah naz ile gelip geçersin,
Doldurup ta al badeler içersin,
Veli’m ider ak göğsünü açarsın,
Şimdi makablamış yüzünü benden
KUTSİ, Tahir; Dadaloğlu, Üçüncü Baskı İstanbul 1987, Toker Yay.
