feʿilātün feʿilātün feʿilātün feʿilün
 
Dil sevinür yañaġuñda ẖaṭ·ı ẖōş-bū olıcaḳ
Uġrınuñ güni doġar ay ḳarañu olıcaḳ
 
Dōstum böyle yabanlar mı gözetmek yaraşur
Ġamze·i mest ḥarāmī gözüñ āhū olıcaḳ
 
Ḫāk·i kūyuñ var iken cennet añılmaḳ ṣanemā
Şuña beñzer ki teyemmüm ideler ṣu olıcaḳ
 
ʿĀşıḳ olalı ġam u ġuṣṣadurur hep yidügüm
Ki muẖālif yimek ister kişi ṣayru olıcaḳ
 
Umaruz kim baḳa bizden yaña ol rūḥ·ı revān
ʿAḳabınca işümüz naʿra·i yā-hū olıcaḳ
 
Būy·i zülfüñi ṣabādan işidüb nāfe·i Çīn
Didi ben Rūma varub neyleyeyüm bū olıcaḳ
 
Söze uymaz diyu siz baña delü dimeñ kim
İşini ġayre inanmaz kişi uṣlu olıcaḳ
 
Ey göñül ben ʿacebā nice gelem kendüme kim
Göricek bī-ẖōd olub ölürin ayru olıcaḳ
 
Kim ḳabūl ide Necātī seni kim dōst dimiş
Varmazam ṣoḥbete şimden gerü ben o olıcaḳ
 
 
 Ali Nihad Tarlan i, Necāti Beg Divanı, Istanbul: Milli Eğitim Basımevi, 1963);