Dikenleri Batarken Gülmüşüz
 
Zaman bir bağ içinde ağlarken gülerken gezmişiz
Gönül bir âlem cefasını Sefa’sını biz çok çekmişiz
Şikâyet etmeyiz kimseye varlığıyla çok sevmişiz
Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz
 
Pes etmek yakışmaz çilesiyle yaşanılırmış bu dünya
Gücenmeden kırılmadan yaşarken dedik gün bugün ya
Dünyanın bir ahtır sermayesi nakti ömür içinde bir hülya
Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz
 
İnsanız derceye rütbeye gerek yok gurur yıkar insanı
Devamlı kalıcı değiliz dünyada ecel çalar kapıyı belirsiz anı
Terk eder gideriz bırakırız geride sevdiğimiz binlerce canı
Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz
 
Taştan değildir bu gönül imanla merhametle yumuşattık
Anlamayana anlatamadıksa ağlayan varsa biz vardık
Elimize bir parça iyiliği sürdük gerisini dünyada bıraktık
Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz
 
Süslü dünyanın süsünü silemedik çok süsleyemedik
Bir parça gülümseme bıraktık çok üzgünüz dedik
Arayan cevher bulur aramayan yokluğu bildik
Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz
 
Gülveren’im hünerin yazmaksa daha iyisini yaz
Ölümlü bu dünya kendi mezarını sen elinle kaz
Kış olsa da ömrün sermayesi bir gün gelir yaz
Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz
Mehmet Aluç –Âşık Gülveren