Deliliğin sırası
 
 
 
Ucu yanmış yakamı çevrelerken bir ağrı.
Yokluğuna pusuyor, gizleniyor gözyaşım. 
Oluk oluk kanarken, yaram bağrıma doğru,
Rol kesiyor beynimde  tükenmez senli düşüm. 
 
 
Ne yaz geldi gönlüme, ne de yağdı zerre kar.
Bulutlanan gözümde unuttu beni bahar.
Sele dönen gönlümde hala mevsim sonbahar.
Hüzün eser içime, kurşun kadar sarhoşum.
 
 
Beni yalnız koyarak, kime neye gidişin,
Çok oldu hasretini bırakıpta yitişin,  
Beni tutup gönlünden, kaç  yıl oldu atışın.
Hicranımdan saymadım, sensiz kaçıncı kışım.
 
 
Biliyorsun vazgeçmem, çekemem artık yeter.
İçimde kara bulut, gözümde ölüm tüter. 
Yazılıp bitti şimdi , bu oyun burda biter. 
Deliliğin sırası uzak menzilde işim.
 
 
Ağlamaklı gözlerle Birisi' ni düşleyen,
Rengini kaybettiğim bir geceden başlayan,
Sızlayan anılara elemini işleyen,
Ölüm kokan iplere, feda olsun bu başım. 
 
 
 
 
 
zekeriya duman