Bir zamanlar böyleydi inanılması güç ama sözlerle kazanılırdı fiyatı olmayan fakat değere sahip servetler.
Kâr değilde değerler üzerinden olurdu ilişkiler. İnsan değerliydi insana ait olan sözde öyle. Para üzerinden değer biçiyoruz söze ama işte sözler altından daha değerliydi önceleri...
Sadece hayatımızın içine girmemiş para hayatımız olup çıkmış bu gün..
Söz senetti,söz bağlayıcıydı paranın icadından önce insanların sözleri gerçekti. O dönemlerde bakışıyla fark edilirdi insanlar çok şey anlatırdı gözleri ve hiç yalan söylemezdi kelimeler. 
Şimdi ise girmediği bir yeri göremez olduk sanki.
Paran kadar konuş,ne kadarın varsa o kadar ederin oldu.
Paran kadar konuş...
Neden, harflerde mi satılıyor artık?
Güzel insanmışsın, erdemlerin, yürek teri le kazanılmış değerlerin varmış kimin umurunda?
senden olmayan ve yarınını belki de kurtaramayacak miktarın kadar değerlisin.
Ne kadar para o kadar mı saygınlık?
Çok yazık!
Sonra ardı ardına mazeretler sıralanmak istenmiyorsa ve hele de söz konusu servetle satın alınmış bir itibarsa şayet dayanabilecek iflas kadar tadı çıkarılabilir şu anki heyecanın...
Ben parayı harcamak için kazanıyorum deyipte paranın harcadığı çok hayatlar var mesela...
Güç öyle bir cazibeye sahiptir ki fark ettirmeden tutsak yapar insanı kendisine.
Yavaş yavaş alır kalpten tüm değerleri ve tahtına o geçer kendisi dışında tüm şeylerin yerine hatta dostlukların bile.
Unutmamak gerekirse; 
Paranın işi almaktır. 
Ve satın alınabilen her şey bir gün satılabilir de...