Dedim Nesiyim
 
 
Dedim ben bu dünyanın nesiyim
Bağında bahçesinde bir gezeniyim
Ektiği güllerin başında oturan
İnsanları gönülden candan seveniyim
Biraz dert kedere sabırla yürüyenim
Anlamayanları anlamaya çalışan delisiyim
Halden bilmezin halini bildiren dersiyim
Kafese sokmaya çalışanı kafese itenim
İnsanları sevmezsen insanlığımla bitenim
 
Dedim ben bu gönlümle aşkın nesiyim
Aşk ilinde koşarken gurbet ele düşenim
Gurbet ilde yârin hasretiyle özleyeniyim
Ağlasam da yârimi her an güldüreniyim
Dağlar önüme engel olsa da geçeniyim
Güldürmeze kefenini dar biçeniyim
Mazlumun yanında pusat bileyenim
Zalimin mazlumla haddini bildirenim
İnsanları sevmezsen insanlığımla bitenim
 
Âşık Gülveren’im hecelerle sevinmişim
Hecelerle gönülleri güldürmüş gülmüşüm
Dedim ben kendimle bu âleme ne vermişim
Gece gündüz gönülleri gülerek gezmişim
Gülüşlerinde taze gülleri hemen dermişim
Ağlayanla ağlamış derdin nedir ben demişim
Çare olmayınca derdi almış gönlüme gömmüşüm
Muhabbet iline düşmeden önce körmüşüm
Muhabbetle canların coşkusunu görmüşüm
Hak yoluna gitmesen ben meğer dünden ölmüşüm
Hak yoluna dostla canla gidince ben gülmüşüm
Vakit tamam olunca Azrail ile veda etmiş yürümüşüm
İnsanları sevmezsen insanlığımla bitenim dediğimi görmüşüm
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren