Dedim Benim Olmayan Nasıl Benimsin
 
Düştüm günün içinde uykuya yenik düştüm uyudum
Düşler içine düştüm yoruldum
Çarptı beni birisi sersemledim düştüm
Sordum adını söylemedi
Ne uykuydu çarpan
Ne ölümdü gülümseyerek gelen
 
Umutlarla renkler sardı etrafımı
Karanlığımı aldı beni hülyalara saldı
Orada çarptı yine birisi beni sersemledim
Sordum sen kimsin diye
Yine söylemedi gitti
Ne uykuydu çarpan
Ne ölümdü gülümseyerek gelen
 
 
Simsiyah bir kadın geldi
Saçları örülmüş ak pak
Al beni koynuna dedi o gönlünü yak
Yaklaştım kucaklamak için
Yine çarptı bana birisi hem de suratıma okkalı bir tokatla
Serildim yere o anla
Sordum sen kimsin
Ben dedi senin içindeki sen olmayan senim
Dedim benim olmayan nasıl benimsin
Gözlerimle bakan ferimsin
Gülüşümdeki sesin içindesin
Ferin içinde sen gibi bakmayan
Gülüşün gibi gülmeyen
İçinde gizlice saklanan
Arkanda dağları sırtına yükleyen
Kırk elli yıldır sırtında taşıdığın
Ara sıra kaşıdığın
Yıkılmazken yıktırdığım
Ağlatmazken ağlattığım
Hayatının içinde
Hayatını zehir edenim
Ben sendeki seni
Seni sevmeyen
Nasıl oldu geldin o gezgin ruhunla
Oysa ben görünmezdim rüyalar
Düşler içinden başka görünmezim
Sana vuran ben değilim ama sensin
Sendeki sen olmayan senle
Ne uykuydu çarpan
Ne ölümdü gülümseyerek gelen
 
 
Uyandım sıçrayarak anlımda boncuk boncuk ter
Yataktan aşağıya düştüm bulamadım oturacak bir yer
O nasıl bir düş rüyaydı bırakmadı bende fer
Haydı, sen gel de bu bilmeceyi sırrı çöz der
Kemiklerime et gibi yapışan
Sıyrılmayan kalan
Sönmez hayallerimi düşlerimi rüyalarımı bölen
Bu can düşlerimle kanatlanıp uçarken
Kanatlarını kıran
Nedir kimdir benden olan ben olmayan kim
Bendeki ben olmayan ben
Bu can benden gitmeden gitmeyen
Hay Allah tabi ki
Bilmeliydim hal bu ki
Beni adım adım takip eden
Ben bir dağ sanarak
İçimde kazma vururken eşerken bitiren
Âdem yaratıldıktan beri var olan
Kaçmayan
Zaman içinde zamandan önce koşmaya çalışan
Bilmeliydim
Unutuyoruz böyle zaman zaman
Sen sen şeysin…
Ne uykuydu çarpan
Ne ölümdü gülümseyerek gelen
 
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren