fe’ilâtün fe’ilâtün fe’ilâtün fe’ilün
Çün togub tutdı cihân yüzini hüsnüñ güneşi
Kim ola sevmeye bu vechile sen mâh-veşi
Türk ü Kürd ü ‘Acem ü Hindi bilür bunı kisen
Hâşimîsin ‘Arabîsin Medenîsin Kureşî
Sen emîre kul olan her ne kadar müdbirise
Bende-i mukbil olur misl-i Bilâl-i Habeşî
Dîg-i hikmetde bişürdi çün senüñ sevgüñi Hak
Cebre’îl olsa nola matbahuñuñ hîme-keşi
Yirdeki da’veti fevt ola gidem diyü göge
Bagladuñ bilüñe iy nûr bilâ-sâye taşı
Sensin ol puşt u penâh-ı melek ü ins üperî
Enbiyânuñ güzeli sevgülüsi hûb u hoşı
Üzülüb ‘ırkı Ebû Cehl kimi ebter olur
Sen Ebû’l-Kâsım ile kim ki dutarsa güreşi
Lâle beñzer ki gül-i rûyuña indürmedi başı
Mug-ı hindû kimi yandı kararub içi taşı
Kesilüb başın ayahda göriser her ki senüñ
Yüzin izüñe sürüb koymaz ayaguña başı
Barmaguñdan ahıdub âb-ı revân-bahşı revân
Nice yüz biñ kişiden def’ idisersin ‘ataşı
Dr. Orhan Kemâl TAVUKÇU, DEDE ÖMER RÛŞENÎ Hayatı, Eserleri, Edebî Kişiliği ve Dîvânının Tenkidli Metni, https://ekitap.kulturturizm.gov.tr/E
