Bunca yıl  boşa geçti çekip giderken zaman
Maziden alıntıdır bize kalan hediye
İçimiz burkulurken başımızda toz duman
Ne Nemrutlar geçti de bilinmez kimdir diye  
 
 
Mahzun durur karşımda dile gelmez sözümüz
Ne çabuk tüketmişiz, hayat denen vadeyi
Kefen giydik sonunda karardı gökyüzümüz
Gönlümüz zevk  sefada kaybettik iradeyi
 
 
Geçen bir ömrün sonu kumdan saate döner
Her düşen tanecikte bedeni yoklar kader
Alnımıza yansıyan yaşam ziyası söner
Azrail görünürken ruhum rahman'a  gider
 
 
Çocukluk yıllarımız benzer sevgi sesine
Geçti en güzel yıllar kapandı bak bahtımız
Kem gözü yıkmak için zaman dönse tersine
Birde baktık sararmış  yemyeşil baharımız