BU ÇİLE KİMİN (Nazire)

BU ÇİLE KİMİN

Bu çile Konya’nın dutlu kırında,

Acemi askerlik yapanlarındır.

Doksan gün boyunca onun uğrunda,

Şafak 18 Kasım sayanlarındır.

Yemekhaneye girdiği zaman,

Onbaşı gazidir, kadro kahraman,

Çavuşun elinden her gün el aman,

Yeter artık bitsin diyenlerindir.

Eğitime çıkıp yatıp sürünen,

Elbisesi toz toprağa bürünen,

Şafak doksan gündür diye görünen.

Bitmeyen günleri sayanlarındır.

Kuru fasulye ye kaşık sallayan,

Üzüm hoşafını yemek belleyen,

Sigara böreğine sadece elleyen.

Mercimek çorbası içenlerindir.

Gittiği her yerde sıra bekleyen,

Derdinin üstüne çile ekleyen,

Eğitimde bozuk motor gibi tekleyen,

Poğaça bisküvi yiyenlerindir.

Arazi denince sormadan koşan.

Konsere gidince sel gibi coşan,

Yemekhaneci derki tek sıra boşan.

Tabakla dışarı çıkanlarındır.

Kadrolar yerken kendisi bakan,

Gözlerinde öfke şimşeği çakan,

Ayransız yiyince mideyi yakan,

Bulgur pilavını yiyenlerindir.

Salih’im ne desem ziyade değil

Bu sözler yanlış ifade değil.

Çile çeken yalnız piyade değil.

487 ye şoför gelenlerindir. 29.10.1989

Gece koğuş nöbeti tutuyordum saat 2,20

Şafak = Askerliğin bitmesine kalan gün

Dutlukır= Konya meramda askeri birliğin olduğu mevki

Kadro = Acemi birliğinde dağıtım olmayan sürekli o birlikte kalan asker

Arazi = Askerler arasında "Görevden kaytarıp kaçmayı anlatan kelime.

487 = 487. ulaştırma şoför eğitim birliği.