Bir hûba ‘âşık olmışam ki cümle halk müştak ana
Lâyık değil isem de ‘ışka lutf idüb virdi bana
Rûz-i ezelde eylemiş ben kuluna anı nasîb
‘Ubbâda virmiş cenneti ol sâhib-i fazl-ı ‘atâ
Pes itmişem feryâd ana rahminde işitmiş anam
Girmiş kulağına ‘ayânen ‘ışk u şevk-ile sedâ
Havf eyleyüb anam babama söyledikde ol dahi
Dimiş ki fazlıyla anı bahş eyledi bize Hudâ
Bir kez dahi çağırmışam anı işitmiş bir ‘acûz
Anam dimiş ki ey ‘acûz keşf eyleme bu sırrı hâ
Rü’ya da görmüş peder üç ay semâda hoş kamu
Ortadaki ay çoğ-imiş behcet ü nûr u ziyâ
Ana dimişler bil bu ay oğlun ana rahmindeki
Halk-ı cihânın ekserin irşâda olısar sezâ
Ana muhabbet eyleyen ‘aşıkları Mevlâ sever
Bulmaz felâh her kim ider ise ana buğz u cefâ
Telkin-i zikr ile ana irsün makâma tılf iken
Hem eyle tenbîh ki hemân zikr eylesün ol dâ’ima
Vakt-i sabâ vetde bana tevhîdi telkin eyledi
Der idi Kuddûsî çalış virdim icâzet ben sana.139
 
 
Kuddûsî, Dîvân (Külliyat), s. 25.