Bir Dilenci Gibi Kapındayım

 

Gözlerine bakarak içine aşkla dalamıyorum
Gözlerini benden kaçırıyorsun anlamıyorum
Bir parça sevmek çok mu zor sen söylesene
Aşkımı bir türlü ben sana anlatamıyorum
Senden kaçmak istesem de ben kaçamıyorum
Bir dilenci gibi kapındayım sende gidemiyorum
 
Her gün gönlümde açtığın yaralarım iyileşmez
Bu gidişle bu gönlüm mutluluğu bilirim görmez
Neden seni sevene o gönlün bir parçacık gülmez
Gönlümdeki aşkı gönlün almaz bana gel demez
Senden kaçmak istesem de ben kaçamıyorum
Bir dilenci gibi kapındayım sende gidemiyorum
 
Galiba ecelim gelirse bu gönlümle bedenim gider
Böylece çektiğim ıstıraplarım o andan sonra biter
Beni kaybettikten sonra umarım hasretim yeter
İnanıyorum gittikten sonra çekeceğin olacak keder
Senden kaçmak istesem de ben kaçamıyorum
Bir dilenci gibi kapındayım sende gidemiyorum
 
Gülveren’im sevilmemek kaderinmiş bak böyle
Sen otur kendin yaz sen kendin kendine söyle
Duymaz o vefasız terk et durma git var gücünle
Bir gün kıymetini bilir elbet pişmanlıkla ziyadesiyle
Senden kaçmak istesem de ben kaçamıyorum
Bir dilenci gibi kapında değilim artık  gidiyorum

Mehmet Aluç / Âşık Gülveren