Bî-nazîr bir güzelin ben zâkir ü müstakıyam
Tâ çocuklukdan berü ‘ışk odına yanarım
Çün sabî iken çalışdım gice gündüz zikrine
Her günüm bayrâm idi Kadr ü Berât hem her gicem
Eylemiş idi peder ta’lim bana zikri dahi
Dir idi sa’y it benim günümde sonra görme gam
Emrini ez-cân u dil tutub çalışdım rûz u şeb
Oldı ezzûn ‘ışk u cezb misl-i deryâ dem-be-dem
Az vakitde doğdu kalb oğlu anam bildi anı
Çün babam ana dimiş var bunda esrâr u hikem
Söylerem şimdi size zikre çaluşsunlar deyû
Zikre sa’y iden diker Kâf dağına nûrdan ‘alem
Oldu Kuddûsî bügün pîr ü za’if turmaz yine
Hem lisânı ile dâim zikri der kalb-ile hem.
140 Kuddûsî, Dîvân (İE), s. 6. 141 Kuddûsî, Dîvân (İE) s. 193. 40
