mefāʿīlün mefāʿīlün mefāʿīlün mefāʿīlün
 
Benüm serv·i ẖırāmānum cemālüñ tāze bāġ olmış
Ruẖuñ güllerinüñ ḳızılı ḳızıl aġı aġ olmış
 
Maḥabbet sebze-zārında biter çoḳ lāleler ammā
Bulunmaya benüm gibi cefādan baġrı dāġ olmış
 
Yüzüni gösterüb gizler leb·i laʿlini cānāne
Dirīġā mevsim·i gülde mey·i nāba yasaġ olmış
 
Egilmesün diyu āhum yilinden ṣaḳınub her dem
Raḳīb·i kelb ol servüñ nihāline dayaġ olmış
 
Göñül çün ʿāşıḳuñ işi yaḳılmaḳdur yıḳılmaḳdur
Cihānda kimse var mı ʿışḳ ucından od ocaġ olmış
 
Necātī derd-mend iken ḳapuñ dārüˀş-şifāsından
ʿİnāyet şerbetin nūş eyleyüb fiˀl-ḥāl ṣaġ olmış
 
 
 Ali Nihad Tarlan i, Necāti Beg Divanı, Istanbul: Milli Eğitim Basımevi, 1963);