Benim Sadık Yârim Kara Toprak Dedin Gittin
Benim sadık yârim kara toprak dedin gittin sarıldın
Geride kalanlara güzel nasihatleri sazını işte bıraktın
Görenlerin görmediğini gönül gözünle fazlasıyla gördün
Geride bize bir servet ile gülümseyen gönlünü bıraktın
Bekle bizi sadık yârinle sen bizi bizden önce anladın
Sabırla sebatla aşılmaz yolları dağları aştın gönüllere ulaştın
Kendi iç dünyanda hapis değil özgürüm diyenleri utandırdın
Karanlıklar gözle değil gönülle aşılır dedin bizi yanıltın
Uzun ince bir yoldayım gidiyorum gündüz gece dedin gittin ağlattın
Bekle bizi sadık yârinle sen bizi bizden önce anladın
Dinledik kendimizi dünyamızı halimizi gönlünde ki sazın teliyle
Uzattın bize aşkı sevgiyi insanca yaşamayı uzakta kendi elinle
Yalnızım demedin hakka yürüdün gönüllere yürüdün gönül gözüyle
Bizler göremedik anlayamadım yaktık yıktık biz gören gözümüzle
Bekle bizi sadık yârinle sen bizi bizden önce anladın
Âşık Gülveren’im insan mutlu olurmuş az ile gören gönül ile
Az ile yetinen söz ile mutlu edermiş ne güzellikler gelirmiş dile
Hakka yürüyen gönül’e yürüyende anladık gördük olmazmış hile
Her yaşayan kul ölürmüş kaçış yokmuş ölümden yok nafile
Bekle bizi sadık yârinle sen bizi bizden önce anladın
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren
