[müstef˓ilün / müstef˓ilün / müstef˓ilün / müstef˓ilün]
1 beni pā-māl-i esb-i nāz eden ol şeh-levendimdir
görüp üftādesin der kim ne düşkün derdmendimdir
2 dil-i müşkil-pesendim degme bir maḥbūba meyl etmez
müsellem nāzen/nim sevdigim ancaḳ efendimdir
3 o meh-rū ḥalḳa-yı zer-tār-ı zülfün gösterip dermiş
felekde Yūsuf-ı zerr/n-resen de der-kemendimdir
4 ˓ulüvv-i himmet istiġnā eder ˓arż-ı temelluḳdan
sipihr-i süfleye nāz etdiren ṭab˓-ı bülendimdir
5 bu vād/de geçerdi esb-i ṭab˓ım gerçi yārānı
ne çāre Vehbiyā ḳayd-ı ˓alāyıḳ pāy-bendimdir
Yrd. Doç. Dr. Ahmet YENİKALE, SÜNBÜL-ZÂDE VEHBÎ DÎVÂNI, Kahramanmaraş 2012
