[mefā˓/lün / mefā˓/lün / mefā˓/lün / mefā˓/lün]
1 beni gülşende açmaz seyr-i verd ü yāsemen sensiz
dikendir her şükūfe çeşmime ey gül-beden sensiz
2 gel ey rūḥ-ı revānım cismime gelsin yine cānım
ten-i b/-cāna döndüm bister-i ḥasretde ben sensiz
3 şeker gibi lebiŋden ṭatlı ṭatlı būse şevḳiyle
meẕāḳ-ı ārzū telḫ oldu ey ş/r/n-dehen sensiz
4 nice ārām eder tenhā-niş/n-i külbe-yi aḥzān
sen inṣāf eyle gel ey Yūsuf-ı gül-p/rehen sensiz
5 baḳıp serve ḫayāl-i ḳāmetiŋle eglenir Vehb/
ederse nev-ḫırāmım gāhice seyr-i çemen sensiz
Yrd. Doç. Dr. Ahmet YENİKALE, SÜNBÜL-ZÂDE VEHBÎ DÎVÂNI, Kahramanmaraş 2012
