Her okul kapandığında sabahı iple çekerim. Kimi gün gecelerim, güneşin doğuşuna koştuğum bitmeyen dolambaçlı yolum olur.
Bilirim ki bu yolun sonunda siz varsınız. Yalnızlığımın ıstırabından gülücüklerinizin çağlayanında susuzluğumu gideren siz.
Bu yüzden çoğu geceler gündüzü özler, yüreklerinize serpeceğim sevgi çiçeklerinin özlemiyle yanıp tutuşurum.
Sizlerden ayrıldığımda yüreğime damlayan buruk özlemlerin hüznü, kavuştuğumda kirpiklerimde neme dönüşür. Dünyanın en nadide hazzını, kavuşmanın buğulu bakışlarında bulurum.
Minicik ellerinizi tuttuğumda, hayattaki en gerçek, en duru sevginin bu olduğunu anlar, öğretmen olduğum için kendimle gurur duyarım.
Sahip olduğum bu engin mutluluğun şımartılmış lığıyla göğsüm kabarır, kendimi gıptayla tebrik ederim.
Bilirim ki, bana bu şansı veren bilgimden öte, “beklentisiz, sınırsız ve koşulsuz” gösterdiğim sevgidir.
Çünkü ben, “sevgi öğretmeniyim” … Sevgiyi üreten, paylaşan ve değer veren…
İşte mutluluğun şifresi budur… Satılmayan ve satın alınamayan sevgi…
Yaşanması basit, ucuz ve kolay olan sevgi…
Fakat çok çok değerli…
