Ben Değil Şiir Beni Buldu
 
 
Ben değil şiir beni buldu
Zamanında çok okudum
Demlenmiş zamanla
Sandım ben unuttum
Bir gün birden oturdum
Okuduklarım şiir oldu
Gönlümde yolunu buldu
İşte geldi beni buldu
Gönül tahtıma oturdu
 
Aslında yazmak duamdı
Bir filimde gördüm aklıma takıldı
Yazamayan yazar  bir anda yazmaya başladı
Yazılar yağmur gibi önüne yağdı
Bende hadi olur mu dedim
Rabbime el açtım
Dedim Rabbim sen ol dersen olur
Gönül mutmain olur
Musa Aleyhisselamın duası gibi
Demişti Rabbim gönlüm seni biliyor mutmain
Bana kendini göster göreyim
İyice olayım mutmain
Bende aynı duada bulundum
Rabbim dedim sen ol deyince olur bilirim
Bana da nasip et iyice mutmain olayım dedim
Gönlüme bir el dokundu
Âmin demeden kelimeler yağmaya başladı
Allahu ekber dedim
Kaleme sarıldım
İşte aradan geçen otuz yıldan sonra
Demlendim sanki
Rabbim yaz dedi bende şiir yazdım
Hikâye deneme yazdım
 
Mevla gönderirse güzel olur
Yaz dedi gönlüme nur olur
Okuyan belki bir şey bulur
Derya deniz gönülde olur
Sanma şair yazar yorulur
Şiir bu yükü ağır olur
İşte geldi beni buldu
Gönül tahtıma oturdu
 
Heceler mısralarla
Aşk dolu gözler gönülle
Hisler okuyucuyla
Buluşur şiir olur
İşte geldi beni buldu
Gönül tahtıma oturdu
 
Hoş gülüşüyle geldi
Aşkı aldı önüme serdi
Durma sen içine gir dedi
Girdim cennet gibiydi
İşte geldi beni buldu
Gönül tahtıma oturdu
 
Muhabbetine doyum olmaz
Gönül’e can mı şiir olmaz
Aradığında sanmayın derman olmaz
Gönülde bağlar açar solmaz
İşte geldi beni buldu
Gönül tahtıma oturdu
 
Şiiri okuyan çok yok
Bakışına bakın aşk çok
Gönülde gezer atmaz ok
Al gönlünü sende içine sok
İşte geldi beni buldu
Gönül tahtıma oturdu
 
Gecemi gündüzüme
Derdimi sevincime
Düşüncemi heceme
Heceleri mısra’ya kattı
İşte geldi beni buldu
Gönül tahtıma oturdu
 
Âşık Gülveren’im sen yaz
Bilseydin çalardın birde saz
Tavuk seversin yemesin kaz
Uykusuz bıraksa da bunu almam baz
İşte geldi beni buldu
Gönül tahtıma oturdu
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren