Hani herkes özler ya bir şeyler,
ben,
çocukluğumu özledim...
Toprak kokan kerpiç evimizi,
Ahşap kapımızı,
Hatta kendime ait olmasa da
büyük odamızı özledim...
Buz tutmuş yollarda ,
yeni alınmış su geçirmez çizmeyle
okula gitmeyi...
Köy yerinde odun, kömür ne arasın
Tezek kokan yer sobalarında 
avuç içlerimi ısıtmayı özledim...
Keman çalmayı bilmezdik 
hatta keman nedir onu da bilmezdik.
Bağlamayla ağlayıp bağlamayla gülmeyi bilirdik...
Herkes haberdardı bir birinden 
hangi evde ne yemek var az çok bilirdik
karbonmonoksit kokmazdı çünkü hiç bir yer
en güzel yemekler kokardı köy meydanı...
Yaz akşamlarının vazgeçilmeziydi
damda uyumak, damda sabahlamak
ben gökyüzüne çocukken aşık olmuştum mesela.
Bütün yıldızlar bizim evin üzerine toplanırdı
bazen konuşurdum onlarla.
Şimdiyse çok uzağım...
Aslında yerden on kat yukardayım
ama gökyüzüne nedense uzaktayım...
Ben yıldızlarla konuşmayı özledim,
Ben çocukluğumu özledim...