fāʿilātün fāʿilātün fāʿilātün fāʿilün
Āsumānīler geyüb gün gibi māhum gitme gel
Göklere boyanmasun feryād ü āhum gitme gel
Hay esirge zülfünüñ zencīrinüñ şeydāların
Ḳıyma kendü ḳullaruñdur pādişāhum gitme gel
El götürüb rūz u şeb derdüñi eylerdüñ ṭaleb
Ben elümle itmişem bildüm günāhum gitme gel
Defter·i naḥnu ḳasemnāde naṣībe yoḳ zevāl
Ey belāsı ḳısmet·i luṭf·i İlāhum gitme gel
Ey beni hecri ̮ile ẖāk iden saña yalvarmaġa
Baştan ayaġa dil olmışdur giyāhum gitme gel
Şemʿ gibi bir nefes bālīnüm üzre ḳıl ḳarār
Uş ʿadem ṣaḥrāsına ṭoġruldı rāhum gitme gel
Dūd·ı āhından Necātī derd-mendüñ yolların
Ḳarañuluḳ eyledi baẖt·ı siyāhum gitme gel
Āfitāb·ı serv-ḳadsin ẓıll·i ʿālī müstedām
Devletüm āsāyişüm püşt ü penāhum gitme gel
Ali Nihad Tarlan i, Necāti Beg Divanı, Istanbul: Milli Eğitim Basımevi, 1963);
