Benimleyken canı sıkılırdı.
Sonra benim de buna canım sıkılırdı.
Ben kendimi, sıkı can iyidir, diyerek teskin ederdim de,
O laftan da anlamazdı.
Zaten pek aşık gibi de değildi,
Sanki aşık gibiydi..
Hani bilirdim aşık nasıl olunur du,
Ki bu aşık'ın hiç bir vasfına sahip değildi..
Bakardı, arada canı sıkılır, Susardı,
Olur olmadık yerlerde, bağırırdı,
Gerçi ben pek sesini yükseltirken duymadım ama,
Davranışlar, sözcüklerden daha fazla yankı uyandırırdı...
Susardı mesela bazen, sonra kendi kendine tekrar konuşmaya başlardı,
Beni sırf insanlığından seviyormuş gibi davranışlar takınırdı..
Bilirdi az çok, kimseyi takmaz, detaylara takılırdım,
O bunu bile bile detaylara hep acılarını bırakırdı..
Sonra ben sustum, çünkü anlamadı,
Aşkımı haykırdım sonuna kadar, sonum geldi aldırmadı,
Bu bir aşk şiiri değil aslında bir mektup,
Lakin o bundan da anlamazdı..