ÂN-I MEFTUR
Sorma aşkın füsûn ü razını, âh
Şimdi ondan uzak ve bî-haberim.
Şimdi donmuş, o bir zaman bî-gâh
Tutuşan rûh-ı zâr ü der-be-derim.
Kadın, ümmîd ü ihtiras.. eyvah!
Hepsi boş, hepsi bir yalan, gülerim!
Şimdi karşımda bir hayât ı siyâh,
Pîş-gâhında secdeler ederim.
Sorma aşkın füsûn ü râzını, ben
Bir sefil ihtiyâc-ı mübrimden
Başka hiçbir likaayı sevmiyorum.
İşte en sâde ân-ı meftûrum:
Bir sefîl ihtiyâca râm olarak
Ağlamak, koşmak!.. Ağlamak, koşmak!..
