Ne zaman gözlerime karanlık doğsa
Seni düşlerim
Belinde peştamal
Renk renk fistanın parlar
İner omuzlarından aşağı
Saçlarının ürperten güzelliği
Ve seni anlatırdı kuşlar
Yalnızlığa alışkın pınarlara…
Seni yaban gülü besledi ömrüm
İbik ibik süt sağan ottan
Seni yeşertti kılcal damarlar
Bir hayat başladı kanımdan yana
Bir sen yeşerdin topraktan nazlı
Güneş döğerken şafağı
Berrak sudan çırpınan balık
Seni anlattı çıldırasıya
Işınlar yaladı gözlerine baktıkça
Alıp topraktan mezarlara süzüldü
Ağladı duygular mercan mercan
Ve seni düşledi yıldızlar
Aydınlık yutanda karanlığı
Körpe kuzular, meledi doğudan
Ben seni kundakta iken sevdiğim
Bir boş toprağa sakladım seni
Dağlardan yükselen balta sesleri
Dökülende bulanık sulara
Yutar karanlığın korkunçluğunu
Dillerindeki sezgi
Ağladıkça şiirimdeki umut
Ağlar seni yaşatan duygu
Ağlar kan kusarken toprak
Bir damla gözyaşı süzüldü
Tez gelen ayrılıktan